Αν όχι εμείς, τότε ποιος;

Φαντάζομαι ότι έπεσε το μάτι σας στην πρόσφατη έκθεση του Matt Shumer, "Something Big Is Happening".

Και όχι, δεν έχω σκοπό να σας ρίξω σε κατάθλιψη πρωί-πρωί και το λέω γιατί ο Matt ήταν λίγο "βαρύς" και όχι ιδιαίτερα αισιόδοξος, αν και ομολογώ ότι πολλά από όσα λέει τα κρίνω κάπως υπερβολικά.

Παρόλο, λοιπόν, που παρουσιάζει το μέλλον του προγραμματιστή κάπως δυσοίωνο, δεν σταματώ να πιστεύω πόσο τυχεροί (και δυνητικά ικανοί) είμαστε που βρισκόμαστε στον πυρήνα των εξελίξεων.

Γιατί;

Γιατί έχουμε καθημερινή τριβή με το AI, δεν είμαστε απλοί παρατηρητές, το συνδιαμορφώνουμε και αυτός θεωρώ πως είναι ο μεγαλύτερος λόγος για να αισιοδοξούμε.

Στο τέλος της ημέρας, αν δεν τα βγάλουμε πέρα εμείς που χτίζουμε αυτά τα συστήματα, τότε ποιος;

Η ταχύτητα της αλλαγής

Μέσα από τη δουλειά μας βλέπουμε καθημερινά την ταχύτητα με την οποία αναπτύσσεται η τεχνητή νοημοσύνη.

Πριν από λίγους μήνες, ο κώδικας που παρήγαγε έμοιαζε σαν να τον έγραφε τρίχρονο, ενώ πλέον έχουμε περάσει στο στάδιο του Junior και το επίπεδο ανεβαίνει διαρκώς. Παράλληλα, είναι σαφές ότι σταδιακά θα αρχίσει να επηρεάζει white-collar επαγγέλματα με σκοπό να τα αντικαταστήσει.

Ωραία (;) μέχρι εδώ!

Όσοι δεν βλέπουν τι έρχεται

Αυτό, όμως, που με ξάφνιασε και με προβλημάτισε έντονα διαβάζοντας την έκθεση, είναι η συνειδητοποίηση ότι πολλοί άνθρωποι σε αυτές τις θέσεις δεν έχουν ιδέα για τον κίνδυνο που έρχεται, αλλά ούτε και για τις δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά τους.

Είτε επειδή χρησιμοποίησαν το ChatGPT πριν από δύο χρόνια και απογοητεύτηκαν, είτε επειδή θεωρούν ότι "αυτά είναι του διαβόλου", είτε επειδή "δεν έχουν χρόνο λόγω φόρτου εργασίας", είναι πιθανόν να βρεθούν προ εκπλήξεως και, ίσως, χωρίς χρόνο αντίδρασης.

Το άτυπο καθήκον μας

Νιώθω, λοιπόν, πως έχουμε ένα άτυπο "καθήκον": να βοηθήσουμε τους γύρω μας που δεν είναι tech-savvy να "ξυπνήσουν". Να τους δείξουμε πώς να γίνουν πιο παραγωγικοί και να καταλάβουν ότι το AI δεν είναι απειλή, αλλά ένα εργαλείο που πρέπει να μάθουν να χειρίζονται. Και ότι ήρθε για να μείνει! Για πάντα! Και για όλους!

Όλα αυτά φυσικά χωρίς καταστροφολογία, αλλά με ενσυναίσθηση και πρακτική βοήθεια.

Κλείνοντας, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς με τον Matt Shumer, η έκθεση αγγίζει πολύ σωστούς άξονες και αξίζει να της αφιερώσετε 10 λεπτά, έτσι για να έχετε μια εικόνα από όσα μπορεί και να έρθουν στο μέλλον.