Γιατί ''πρέπει'' να κάνουμε λάθη στην συνέντευξη για δουλεια!

Σε μια από τις συνεντεύξεις που έκανα - όσο προσπαθούσα να προσληφθώ- σε εταιρεία που τελικά εργάστηκα, είχε live coding.

Όσοι και όσες αντιδράσατε με ένα ‘’ωχ’’ καλά κάνατε.

Εκεί, λοιπόν, σε κάποια φάση κόλλησα και για 2-3 λεπτά κοιτούσα την οθόνη και έκανα σπασμωδικές κινήσεις, χωρίς καμία ουσία.

Εκεί με ρωτάει η interviewer μήπως χρειάζομαι κάποια βοήθεια.

Μέσα στη γενικότερη φρίκη λοιπόν, είχα μια αναλαμπή ότι, αν συνέχιζα μόνος μου, δεν υπήρχε περίπτωση να προχωρήσω σε κάποια λύση, οπότε δέχθηκα τη βοήθεια.

Μου έδωσε 1-2 hints, με ξεμπλόκαρε και πήγαμε παρακάτω.

Το αποτέλεσμα ήταν όλα να πάνε μια χαρά και εγώ πήρα εκείνη την δουλειά.

Η αποκάλυψη

Σε ανύποπτο χρόνο, μετά από αρκετό καιρό, μιλούσα με αυτή την κοπέλα που μου πήρε τότε τη συνέντευξη (σαν συνάδελφοι πλέον) και μου εκμυστηρεύτηκε ότι ένας από τους λόγους που με επέλεξαν ήταν και αυτή η στιγμή.

Προφανώς και είχα τις τεχνικές γνώσεις που χρειάζονταν αλλά, guess what, δεν ήμουν ο μόνος.

Υπήρχε και ένας ακόμη δυνατός υποψήφιος ο οποίος όμως, όταν έγινε κάτι αντίστοιχο, γιατί ΣΙΓΟΥΡΑ θα γίνει, απάντησε με ένα “όχι ξέρω τι να κάνω”.

Σε συνδυασμό με 1-2 ακόμη καταστάσεις δημιουργήθηκε η απορία αν και κατά πόσο είναι καλό fit και πως θα συνεργαστεί με τους υπόλοιπους αν δεν δέχεται βοήθεια ούτε στη συνέντευξη!

Το δίδαγμα

Ηθικό δίδαγμα: η διαδικασία της συνέντευξης πολλές φορές κρύβει ”παγίδες” που δεν τις φανταζόμαστε. Και σίγουρα δεν αφορά μόνο το τεχνικό κομμάτι.

Σαν γενικότερο συμπέρασμα, ας κρατήσουμε πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να αποφύγεις να πεις “δεν ξέρω”.

Πολλές φορές όχι απλά δεν πειράζει αλλά είναι αναγκαίο και θεωρείται προσόν.